Het is al laat dat ik dit begin te schrijven, maar sommige dingen moeten me even van het hart. Nu alles nog vers in mijn geheugen zit kan ik dit beter verwoorden.

Er is de laatste tijd nog bitterweinig nieuws geweest op de log waardoor er ook weinig interactie is tussen de lezers die onze opvang nog steeds volgen, en mezelf.
Het volgende logje met nieuws is immers wel geschreven, al een hele tijd, maar ik heb de tijd nog niet gevonden om het te posten, en mijn verhaaltje dat ik laatst postte kwam er ook tussen want ook toen vond ik het tijd om even iets neer te pennen.

Het verhaaltje over "Ik had toch mijn best gedaan?" gaat immers niet echt over dieren die in asielen belanden. Het gaat over de respectloze eigenschap van de mens om te willen dat alles en iedereen zich schikt naar de mens. Alles moet zijn zoals wij het in gedachten hebben en dat is op dieren eveneens van toepassing. Voor sommigen moet een dier gewoon nuttig zijn, sommigen zien het dan weer wel als vriend. Maar als dat dier niet aanhankelijk genoeg is, voldoet het niet meer.
Ik zie heel vaak dat levende wezens niet aanschouwd worden als organismen met gevoelens, die recht hebben op leven, en dan wel een goed leven. Kan je hen dat niet geven, blijf er dan vanaf, zij vragen er ook niet om. Wij hebben immers zoveel dieren gedomesticeerd, wij hebben met hen gekweekt, zij hebben daar niet om gevraagd. Nu ze afhankelijk zijn van ons, kunnen we het niet opbrengen hen te aanvaarden zoals ze zijn, daar kan ik moeilijk mee leven.

Maar goed, we maken er het beste van voor de diertjes die tot hier geraken, al is het via via omdat de baasjes zelf niet willen komen of al worden ze gedumpt en achteraf soms gelukkig gevangen, het kleine deel dat hier geraakt is in mijn ogen veilig.

Ik was nog klein toen je me zag. Ik was de mooiste, de snelste en de slimste, daar konden mijn broertjes en zusjes niet aan tippen. Dat had jij direct gezien en toen ik jou met mijn lieve oogjes aankeek was je vastbesloten; je nam me mee naar huis.

Je leerde me hoe ik me goed moest gedragen. Als ik stout was kreeg ik een harde mep maar dat maakte je weer ruimschoots goed met jouw lieve woorden als ik flink was geweest.
We hebben gespeeld, gerend, plezier gemaakt, heel erg fijn was dat. Je nam me overal mee zodat iedereen kon zien wat voor een prachtdier ik was. Een aai over mijn bol, een complimentje, overal waar jij met me kwam kon je fier zijn op mij.

Toen ik wat ouder werd ging het allemaal een beetje moeizamer. Ik lag al eens liever te luieren dan jouw bevelen op te volgen en dat vond je zichtbaar niet kunnen. Ik deed dan altijd flink mijn best daarna om het goed te maken maar ik was steeds sneller vermoeid en kon het niet meer aan.
Op een dag had je er genoeg van, ik voldeed niet meer.

Mijn vreugde was echter groot toen ik zag dat je een speelkameraadje voor mij meebracht naar huis. Hij was precies zoals ik vroeger en ik was dan ook in de wolken. Ik leerde hem alles, net zoals ik van jou had geleerd.

Mijn speelkameraad werd flink groot en sterk, ik niet. Ik kon nog heel fijn spelen maar echt werken, dat zat er niet meer in. Gelukkig nam hij mijn taken over zodat ik kon genieten van mijn oude dag.

Ik lag rustig te slapen toen ik werd opgenomen. Je legde me in de auto en ik was opgetogen dat ik nog een keertje met jou mee mocht gaan, dat was immers lang geleden sinds de nieuweling erbij gekomen was.

Na een tijdje in de auto mocht ik er uit. Je had een heel leuk plekje uitgekozen, ideaal om fijn te spelen. Je kwam naar me toe en ik schrok van wat je tegen me zei. Ik had de nieuweling opgeleid en nu was mijn tijd gekomen. Ik was niet meer nuttig, integendeel; ik kostte alleen maar veel centjes. Dat moest nu ophouden, ik moest maar eens mijn plan trekken.

Ik heb gelopen, zo hard als ik kon, maar de auto was weg, zonder mij. Je had me achtergelaten, ik had toch mijn best gedaan?

Nu zit ik elders, ze hebben mij gevangen en hier naartoe gebracht. Elke dag wacht ik op jouw terugkomst. De mensen zijn hier lief, maar ze kunnen niet tippen aan jou. Want ik wil het jou vergeven, kom mij alsjeblieft weer halen.

Intussen ben ik bijna blind en kan ik niet goed meer lopen. Opstaan doet pijn maar dat geeft niet, ik heb geen reden om rond te lopen. Ze hebben mij meegenomen naar een andere plek, iedereen kijkt heel triest naar mij. Ik hou daar niet van, waar is die vrolijkheid van vroeger gebleven?

Ze geven mij een prik en ik voel de pijn weggaan. Het doet deugd om geen pijn meer te voelen, het lijkt alsof ze mij gaan genezen en alsof er weer een betere tijd aanbreekt. Ik voel me slaperig en heb me al lang niet meer zo rustig gevoeld, ik denk aan onze mooie tijd van vroeger, en bij die gedachte val ik diep, en voor altijd, in slaap.

Ik was nog klein toen je me zag. Ik was de mooiste, de snelste en de slimste, daar konden mijn broertjes en zusjes niet aan tippen. Je had me nodig, ik kon jou een dienst bewijzen. Dat heb ik gedaan, mijn taak is volbracht. Nu had ik jou nodig, waar ben je dan gebleven?

Dinsdag01/03:

 

We zijn maart meteen ingezet met de castraties van de Vlaamse Reusjes en dwergkonijntje Boris, allen hebben ze het er goed vanaf gebracht!

Woensdag 02/03:

 

Ook vrijdag waren er castraties: Wilco, Kenneth, Lou en Robbedoes zijn toen geholpen. Ook de tandjes van Miffi en Jopke zijn toen nog eens onder handen genomen want die waren bij de eerste operatie er zo slecht aan toe dat er nog stifttandjes waren teruggekomen.

 

Zondag 06/03:

 

Zondag is Katja weer langsgeweest, ze had Maartje en Josefien bij, die ze tijdelijk heeft opgevangen. Josefien is echter een rammetje gebleken dus Jos is intussen gecastreerd.

 

 

 

Daarna is Wilco geadopteerd, hij was eigenlijk nog maar pas gecastreerd maar aangezien zijn nieuwe vriendin gesteriliseerd was vormde dat geen probleem. Beide konijntjes kunnen het thuis heel goed met elkaar vinden, niks dan goed nieuws!

 

 
 

Daarna is Anke gekozen om vierde lid te worden van een groepje. In de zomer was immers konijntje Marijke geadopteerd maar onlangs had haar baasje een derde konijntje gevonden en ze wilde het graag bijhouden. Daarom liet ze hem castreren en adopteerde ze Anke zodat ze een mooi groepje konden vormen!

 

 
 

Ook zijn die dag drie konijntjes afgestaan. De bedoeling was dat er vier gebracht zouden worden maar de plannen waren blijkbaar gewijzigd.

 

Leo is een heel angstig konijn, hij is zo bang dat hij overal tegenloopt en tot overmaat van ramp hebben we zijn tandjes moeten trekken. Hij was er immers in gelaagd om zo hard ergens tegen te lopen dat zijn tanden helemaal scheef stonden en in zijn bovenlip zaten.

Toch zit Leo zeker niet stilletjes in een hoekje, hij wil spelen en gelukkig zijn. Laat hem niet alleen!

 

Amira is ook een angstig konijntje maar zij gedraagt zich veel rustiger. De tweede dag dat ze hier was is ze zelfs even in shock gegaan, ik heb nog nooit meegemaakt dat een dier zo reageert omdat ze bang zijn.

Ondertussen gaat het al veel beter en ik ben er zeker van dat ze met een vrolijk rammetje aan haar zijde een geweldig leventje tegemoet kan gaan!

 

Ida is tenslotte niet echt een bang konijn maar ze heeft het toch ook niet zo met mensen. Ze is wel braaf en heeft vandaag een nieuwe thuis gevonden!

 

 

 

 

Die dag heb ik voor de eerste keer hulp gehad van Aruna, een meisje van amper 14 dat heel volwassen en energiek te werk gaat. Samen met Melissa (die binnenkort gelukkig terugkomt van haar reis) is zij zowat de beste en snelste hulp die ik al gehad heb!

Ze is ondertussen nog al enkele keren geweest en het ziet ernaar uit dat ze nog wel zal blijven komen. Ze adopteerde ook Hugo voor haar konijntje Lotus en ze heeft haar oog alweer laten vallen op twee nieuwelingen!

 

Donderdag 10/03:

 

Donderdag heeft Aruna Hugo geadopteerd. Samen met Lotus woont hij het merendeel van de tijd binnen en hij mag zelfs mee tv kijken. Omdat Hugo moeilijk kan lopen op de vloer hebben ze zelfs dekentjes in het huis gelegd. Hugo is met zijn poepje in de boter gevallen!

 

 
 

Vrijdag 11/03:

 

Vrijdag zijn Lander, Jamie, Picco, Ever, Serge en Leo gecastreerd en zoals hierboven beschreven moesten bij deze laatste ook de tandjes getrokken worden.

 

Zaterdag 12/03:

 

Zaterdag is caviazeugje Tiny geadopteerd. De keuze was snel gemaakt, haar baasjes werden al snel helemaal verliefd op haar. Ook met haar vriendje klikte het goed en dus mochten ze naar huis. Ondertussen hebben we al heel goed nieuws en foto's ontvangen!

 

 
 

Zondag 13/03:

 

Zondag zijn Aggy en Sienna als eerste geadopteerd. Ze hebben heel enthousiaste baasjes gekregen die heel veel met hen bezig zijn. We hebben al mooie foto's ontvangen van twee gelukkige konijntjes!

 

 
 

Daarna is ook Bart geadopteerd. Zijn baasjes hadden snel hun keuze gemaakt tussen de beertjes, ze waren helemaal weg van hem. Ook zijn vriendinnetje vond hem heel leuk en dat is nog steeds het geval, ook hiervan hebben we al foto's ontvangen!

 
 

Donderdag 17/03:

 

Donderdag ben ik teruggekeerd naar het groepje in Buggenhout. Zorro en de halve wildjes maakten blijkbaar problemen dus heb ik hen terug mee naar huis genomen, Saartje en Lia zijn in de plaats daarvan gekomen.

 

Zaterdag 19/03:

 

Zaterdag kwamen er mensen langs voor een rammetje en hun keuze is uiteindelijk gevallen op Sebastiaan. Zij hadden een konijntje van gemiddelde grootte maar dat vormt geen probleem om een Vlaamse Reus mee te nemen. Zoals altijd al tot nu toe met Vlaamse Reuzen verliep de koppeling heel rustig en konden de konijntjes naar huis!

  

Zondag 20/03

 

Zondag is er eerst een chinchilla afgestaan. Haar partnertje was overleden en haar baasjes wilden geen nieuwe chinchilla meer in huis nemen. Misa is een vrij bang meisje maar dat komt wel goed. Ze kan gekoppeld worden aan een bokje, een meisje of aan een koppeltje.

 

 

Daarna zijn er twee rammetjes langsgebracht. De twee hadden stevig gevochten en helaas waren daar nog genoeg sporen van te zien. Jacob controleerde ik als eerste en hij had een gescheurd ooglid maar dat was zeker niet ernstig. Het haar dat weg was thv zijn traanklier vond ik erger en toen ik naar de tanden keek bleek inderdaad dat zijn tandjes niet op en top zijn. Zijn rug stond nog vol met kleine wondjes maar dat viel allemaal wel mee.

Witje was er veel erger aan toe, hij had een vreselijk groot gezwel, van onder de oksel naar zijn staart toe. Twee dagen erna ben ik dan met hem naar de dierenarts geweest en woensdag is hij dan geopereerd. Hij at en keutelde dus kon dat gezwel maar best zo snel mogelijk weg zijn.

Het bleek een abces te zijn en na 2,5 uur zwoegen van de dierenarts was heel het gezwel weg. Toen ze hem echter van de gas haalde heeft hij een hartstilstand gehad, hij heeft het niet gehaald.

 

Deze twee konijntjes hadden bij de dierenarts moeten zijn na hun gevecht. Een goede dierenarts wel te verstaan want hun baasjes zijn met Jacob geweest en ze hebben enkel oogzalf meegekregen. Het spreekt vanzelf dat er meer nodig was dan dat, dan was die abces nooit zo groot en gevaarlijk geworden en had hij zelfs niet onder het mes gemoeten.

 

Dit is helaas een voorbeeld van diertjes die we niet meer kunnen helpen, we hebben alles gedaan wat kon maar het heeft niet mogen baten.

Neem daarom zxe9lf uw verantwoordelijkheid en zoek een KONIJNKUNDIGE dierenarts alvorens het te laat is.

Luister ook niet naar dierenwinkels als die jou koppeltips geven, twee rammen passen xe9cht bijna nooit bijeen.

 

 

Ook is Katja die dag langsgeweest met drie kleine konijntjes. De kleintjes waren ongeveer even oud als het nestje dat we toen hadden, zo'n vier weken. We hebben hen dan voorzichtig erbij gezet en ook de mama heeft hen aanvaard!

 

————————————–

 

Die dag is tenslotte ook Nadine langsgeweest. Zij heeft voor ons talloze kaartjes en spulletjes gemaakt. Hopelijk kunnen we deze wondermooie dingen verkopen op 1 mei op de Plantenruilbeurs in Hof ter Saksen (Haasdonk).

 

Maandag 21/03:

 

Maandag kwamen er mensen langs voor een zeugje en Anja is de gelukkige geworden. Ook deze cavia's zijn heel braaf geweest bij de koppeling, die diertjes zijn op dat vlak een stuk makkelijker dan konijnen.

Anja mocht dus samen met ex-opvangertje Robby en zijn vriendinnetje vertrekken!

 

 
 

Woensdag 23/03:

 

Woensdag is Bernard gecastreerd, Bino zijn tandjes zijn getrokken en we hebben ook twee voedstertjes laten steriliseren op vraag van hun baasjes. Helaas heeft Witje het die dag niet gehaald, bij hem had Marijke een abces weggenomen maar het is op het nippertje fout gegaan.

 

Donderdag 24/03:

 

Donderdag is Ilke geadopteerd. Ze verbleef nog maar kort in de opvang, zoveel te beter! Ze is heel braaf geweest, net zoals haar nieuwe vriendje. Ook thuis is alles prima verlopen!

 

 
 

Daarna is Katja langsgeweest. Ze heeft Rufus geadopteerd als vriendje voor Mia, xe9xe9n van haar voedstertjes. Daarna wil ze hen koppelen aan xe9xe9n van haar twee groepjes.

Ook Rozijntje heeft ze meegenomen, als partnertje voor haar binnenkonijntje Scoobydoo, die heel veel last heeft van snot. Beide koppeltjes doen het naar verluidt fantastisch!

 

Ook had ze twee konijntjes bij die gevangen waren in de Brielmeersen. Exe9ntje was halfwild, het andere kon zijn poten niet meer gebruiken, hij lag de hele tijd neer. Zijn tanden waren er ook verschrikkelijk aan toe en daarbovenop had hij ook nog een abces op zijn tandvlees.

Intussen wordt hij behandeld voor EC en kan hij zijn poten alweer veel beter gebruiken, hij begint terug te hoppen zoals een konijn. Ook is hij gisteren van zijn tandjes en abces verlost.

 

Helaas is Bono, het halve wilde konijntje, intussen overleden; waarschijnlijk wegens stress.

 

 

 

Vrijdag 25/03:

 

Vrijdag is Yuda teruggebracht. Ze was geadopteerd als vriendinnetje van Lowieke maar de twee hadden herhaaldelijk ruzies en het was beter om een ander voedstertje te nemen. Carlijn is dan gekoppeld aan Lowie en dat gaat intussen vxe9xe9l beter.

 

 

Daarna is Lou geadopteerd. Eerst probeerden we Arnold maar die kon het niet vinden met voedstertje Cicaro, hij was veel te dominant en Cicaro was doodsbang van hem. Met Lou was dat enigszins ook het geval maar het ging er toch al beter aan toe. De twee zijn wel nog een nachtje hier gebleven aangezien dat beter was voor de koppeling.

 

 
 

Zaterdag 26/03:

 

Zaterdag zijn Jordi en Mia als eerste vertrokken naar hun nieuwe thuis. Broer en zus werden gekozen en konden het prima met elkaar vinden, een heel goede match!

 

 
 

Daarna zijn Zino en Snoes aan elkaar gekoppeld, ook dat verliep heel goed waardoor ze als koppel naar huis mochten!

 

 
 

Daarna zijn er vijf konijntjes gebracht waar ik dan Bino aan gekoppeld heb. Twee dagen later zijn ze reeds opgehaald maar toen bleek plots dat Bino Syfillis had. Het was nog maar heel lichtjes maar het was vlak voor ze opgehaald werden dus bellen had geen zin meer. Gelukkig begreep hun baasje het en ik heb medicijnen meegegeven (ook voor de anderen want Syfillis is heel besmettelijk voor anderen konijnen). Intussen is Bino gelukkig genezen.

 

 
 

Ook is er een konijntje afgestaan. Zoef was twee weken daarvoor gevonden en zijn vinder was met hem al naar de dierenarts geweest.

Zoef is een heel leuk konijntje, volgende week wordt hij gecastreerd en ingexebnt zodat hij op zoek kan gaan naar de voedster van zijn dromen!

 

 

Als laatste die dag zijn Lina en Lander gekozen om te koppelen aan Linus en Aude. Arnold was eigenlijk hun eerste keuze maar dat lukte niet.

 

Achteraf gebleken was Lander ook niet zo'n goede keuze want na enkele dagen thuis is het uiteindelijk toch fout gelopen en Lander is dan maar teruggebracht. Flip is nu zijn plaatsvervanger en dat lijkt veel beter te lukken.

 

 
 

Zondag 27/03:

 

Zondag is Joris twaalf konijntjes gaan ophalen bij Socio VZW Deurne en die heeft hij daarna naar opvang Binkies gebracht in Nederland. Monique was zo vriendelijk om mij te laten weten dat ze plaats hadden en ons uit de nood wilden helpen, hier zijn immers veel sukkeltjes die niet in een konijnenasiel geraken doordat er nergens plaats is.

 

Bedankt Joris en Monique!

 

Maandag 28/03:

 

Maandag is Robbedoes overleden tgv zijn nieren. We hebben nog geprobeerd hem erdoor te krijgen maar dat is niet gelukt. Ik had het kunnen weten toen ik hem binnenkreeg maar in het begin verbeterde hij dus ik had er een goed oog in. Helaas, we hebben Robbedoesje moeten laten gaan…

 

 

Dinsdag 29/03:

 

Ze waren al een tijd besproken en dinsdag zijn ze dan opgehaald: Ibo en Helena mochten vetrekken naar hun nieuwe thuis!

  

Groetjes,

Eveline

 

Ex-opvangertje Coquille en Tillo (niet te zien op de foto) en vriendinnetjes Fleur, Luna en Diamantje:

 

 

 

 

Ex-opvangertjes Nanu en Lien:

 

 
 

 

Ex-opvangertjes Linus, Lander en Lina en vriendinnetje Aude (Lander is ondertussen vervangen door Flip):

 
 

 
 

 
 

 
 

 

 

Ex-opvangertje Bas met zijn vriendinnetje:

 
 

 
 

Ex-opvangertje Benji met zijn vriendinnetje:

 

 

 
 

Ex-opvangertje Bob met zijn vriendje:

 
 

Ex-opvangertjes Polleke, Miro en Inga en vriendinnetje Wabbertje (woont niet meer bij het groepje):

 
 

 

 

 
 

Ex-opvangertjes Senne en Lara:

 

 

 
 

 
 

Ex-opvangertjes Pim, Tilke, Ferre en vriendinnetje Bloem:

 

Ex-opvangertjes Sammy (vroeger Ushi) en June (vroeger Mimi):

 

 

Ex-opvangertjes Aggy en Sienna:

 
 

 

Ex-opvangertje Sofie:

 

 

 

Vele groetjes,

Eveline

Woensdag 02/02:

 

Woensdag is eerst Nono geadopteerd. Zijn baasje vond zowat alle konijntje leuk en heeft dan Nono meegenomen omdat hij moeilijk een thuisje vindt omwille van zijn getrokken tandjes.

De konijntjes zijn anderhalve week eigenlijk een gelukkig stelletje geweest maar daarna heeft hun baasje Taila gevonden met een wonde aan haar oog. Nono had een wond aan zijn geslacht en dat is in orde gekomen maar Taila is overleden.

 

Nono heeft daarna weer twee vriendinnetjes gekregen.

 

Soms begrijpen we niet hoe zo'n dingen plots kunnen gebeuren, blijkbaar is een koppeling niet altijd geslaagd als de konijntjes elkaar graag hebben, er kan steeds iets gebeuren.

We hopen dat geen enkel konijntje nog slachtoffer wordt van zoiets, dit is werkelijk triest.

 

 

Daarna is hamstertje Mimi vertrokken naar haar nieuwe thuis. Haar baasje was van plan om nog veel speeltjes voor haar te kopen en ze had een ruime kooi dus ze zal zich zeker en vast niet vervelen!

 

Zaterdag 05/02:

 

Zaterdag zijn de baasjes van Aube teruggekomen want Jenske was gestorven. Hij had de avond voor ze hem vonden nog flink gegeten dus hadden het niet zien aankomen.

Aube konden ze niet alleen laten en dus kozen ze Zino als maatje voor haar. Zino was echter veel te hevig en dat stond Aube niet aan. Het was beter om een andere ram te nemen of de konijntjes bij ons te laten voor enkele dagen en ze kozen voor de eerste optie; we probeerden het eens met Hendrik.

 

Met Hendrik ging het veel beter, al heb ik wel nog een telefoontje gehad dat het nog even gerommeld heeft in hun huishouden maar dat is intussen in orde gekomen.

 

——————————————

 

 

Daarna is Katja tien kooien komen halen voor konijntjes die gevangen worden in een park in Brielmeersen. Zo kunnen de konijntjes die gevangen worden ergens ondergebracht worden tot Katja ze weer komt ophalen.

Ze had al drie konijntjes mee, drie half wilde rammetjes. Zij zijn intussen gecastreerd en zo heel erg bang zijn ze eigenlijk niet. Ze zouden graag op zoek gaan naar een nieuw thuisje met een vriendinnetje aan hun zijde!

—————————–

Als laatste zijn Babette en Silvie geadopteerd. In het logje van januari was al te lezen dat zij geadopteerd werden zonder rammetjes. Ze hadden immers wel al een rammetje en die was heel eenzaam sinds de dood van zijn zusje. Omdat zijn baasjes mij vertelde dat hij nog maar 10 weken was en al aan het treuren, stemde ik in dat ze een rammetje zouden meenemen voor Dropje en twee voedstertjes, maar ze moesten wel nog gescheiden worden per geslacht.

Dropje is dan uiteindelijk hier gebleven omdat hij coccidiose had en gelukkig is hij helemaal genezen. Hij is hier ook ineens gekoppeld aan Tillo en binnenkort zien we Dropje terug. Hij wordt dan gecastreerd via ons en dan worden de vier konijntjes aan elkaar gekoppeld.

 

Zondag 06/02:

 

Zondag is Mats vertrokken om bij Silke te gaan wonen. Silke was immers partnertje Bruno verloren. Hij was heel sterk vermagerd en dat kwam waarschijnlijk door EC.

 

Silke haar baasjes hadden nog veel verdriet maar zijn direct een partnertje voor haar komen halen zodat ze niet te hard hoefde te treuren.

 

De konijntjes zijn intussen een mooi stel!

Donderdag 10/02:

 

Donderdag is er een konijntje afgestaan. Robbedoes kon het niet vinden met de twee konijntjes die zijn baasje al had, dat is ook logisch want een ram bij een koppel zetten is echt geen goed idee. Hij zag het blijkbaar niet zitten om nog een voedster bij te nemen en Robbedoes te laten castreren.

 

Robbedoes had wel last van urinebrand maar daar is hij van verlost. Intussen is hij gecastreerd en ingeënt maar zijn gezondheidstoestand baart mij zorgen. Hij is nog steeds heel mager en hij wil niet eten wat goed voor hem is. Hopelijk betert dit snel en kan ook hij op zoek gaan naar een thuis waar hij gelukkig kan zijn.

 

Zaterdag 12/02:

 

Zaterdag mochten Senne en Lara ein-de-lijk naar hun nieuwe thuis vertrekken. Een dame met een goed hart had hen al van tevoren besproken en heeft ons intussen al laten weten dat ze helemaal weg is van het koppeltje. Waarom Senne en Lara zo lang zijn blijven zitten is moeilijk te achterhalen, eigenlijk zijn het twee heel leuke en mooie konijntjes.

 

Ze houden blijkbaar enorm van deugnieterij want ze steken wel eens de draak met hun baasje, maar die vindt dat niet erg.

 

In een volgend logje zeker foto's!

 

Daarna zijn er drie konijntjes gebracht. Het ging om een koppeltje met hun zoon en aangezien ik gevraagd had hen apart te huisvesten toen hun baasje mij per mail contacteerde, schrok ik mij te pletter dat ze samen in één doos vervoerd waren. Dat is dus echt niet de bedoeling.

 

Het was blijkbaar toch al te laat want het was duidelijk te voelen dat Yasmijn al een cadeautje met zich meebracht en vijf dagen later heeft ze dan ook vijf jonkies ter wereld gebracht, waarvan er ééntje helaas naast de nest geworpen was en dat heb ik levensloos teruggevonden.

De andere vier doen het uitstekend!

 

Wilco is intussen geplaatst en ook Kenneth kan vertrekken!

 

 

 

 

 
 

 

Als laatste is er nog een koppeltje geadopteerd. Zorbo en Lana verbleven nog niet zo lang in de opvang en hadden het geluk om snel geplaatst te worden.

Ook over hen hebben we intussen al een mailtje gehad waarin staat dat ze het heel goed stellen!

  

Zondag 13/02:

 

Zondag zijn hamstertjes Ushi en Laila opgehaald. Hun baasje was op zoek naar één dwerghamstertje maar heeft ineens de twee hamstertjes genomen aangezien ze toch nog een kooi overhad en daar waren zowel wij als de hamstertjes zelf héél blij mee.

 

We hebben al talrijke foto's ontvangen van twee gelukkige kapoenen die jullie zeker kunnen bewonderen in het volgende logje!

  

Vrijdag 18/02:

 

Vrijdag is konijntje Charline gebracht. Het is een hele lieve hangoordame die binnenkort op zoek kan naar een gouden mandje!

 
 

Zondag 20/02:

 

Zondag is eerst rammetje Lou afgestaan. Lou is een hele leuke hangoor die gelukkig intussen gecastreerd is want met zijn hormonen wist hij geen blijf, de knuffel in zijn hok heeft eraan mogen geloven.

Ook is hij kan reeds vetrekken naar een leuke voedster!

 

 
 

Kort daarna is Snoes afgestaan. Haar baasje had het er heel moeilijk mee maar was wel blij dat wij ervoor gaan zorgen dat ze een goede thuis krijgt. Snoes zou agressief zijn maar dat is intussen niet meer te merken, wel is ze nog wat aan het puberen.

 

Zij kan intussen vetrekken naar een goede thuis!

 

 
 

Daarna kwamen er mensen langs met hun voedstertje Gusta. Benji werd de gelukkige en intussen hebben wij via mail vernomen dat alles intussen helemaal in orde is tussen deze twee maar dat ze wel een weekje werk hebben gehad om hen verder te koppelen.

 

Ook deze foto's onthouden we jullie niet!

 

———————————-

 

Na de middag is dan ook nog Saartje geadopteerd en ook deze koppeling is goed verlopen zodat Saartje meemocht met haar rammetje naar huis. Haar nieuwe baasje heeft ons al laten weten dat Saartje al heel wat socialer is geworden naar haar toe, dat is toch wel een teken dat ze gelukkig is!

 

Als nu nog Stefanie geplaatst is zijn de konijntjes die hier al het langste verbleven eindelijk allemaal geplaatst.

 

 
 

Donderdag 24/02:

 

Donderdag zijn Aube en Hendrik teruggebracht. Niet om af te staan maar om te herkoppelen want ze waren geen goed koppeltje. Ze liepen steeds achter elkaar aan en Aube kon Hendrik niet in haar buurt verdragen. Drie dagen later zijn ze alweer vertrokken naar huis want alles ging hier heel goed. Ik heb intussen niks meer gehoord dus moet alles wel in orde zijn!

  

Vrijdag 25/02:

 

Vrijdag ben ik eerst een voedstertje gaan ophalen om haar dan te koppelen aan elf andere konijntjes. Haar baasje wou immers graag een grote groep en dat kunnen wij alleen maar toejuichen!

———————–

 
Daarna is Yuda geadopteerd voor knappe jongeman Lowie. Deze twee pubers dagen elkaar soms echter uit en dat leidt tot veel frustratie, ook bij hun baasjes. Daarom is uiteindelijk beslist dat Yuda teruggebracht wordt en er een rustiger voedstertje wordt gekozen voor Lowie. 

 

Zaterdag 26/02:

 

Zaterdag ben ik eerst begonnen met het koppelen van de elf konijntjes aan voedstertje Flappie. Twee konijntjes heb ik eruit moeten halen want die konden het echt niet met elkaar vinden en daarna was de samenstelling definitief. De konijntjes die naar hun thuis vertrokken waren: Corneel, Jip, Pieter, Wes, Zorro, Noël, Jenna, Bijou, Jessie, Josje en Jetje. De vier halve wildjes zijn echter teruggekomen want die kunnen blijkbaar toch beter apart blijven wonen van de tamme konijntjes, die zijn voorlopig terug hier maar hun baasje gaat een tweede ren bouwen zodat ook de halve wildjes een eigen ruimte hebben. Ook Zorro is terug want hij was bljikbaar toch iets te dominant en achteraf zijn Lia en Stefanie nog bij de groep gevoegd.

Een hele boterham maar het was heel leuk om de konijntjes vrolijk te zien rondhuppelen in de ren, vooral omdat er enkele bij waren die anders nog steeds op zoek waren naar een thuisje. 

——————————–

 

Daarna kwam Joris met de dertig konijntjes. Die moesten van in Assenede tot hier geraken en Joris wou dat op zich nemen. Er was in asiel Goofy echter ook wat plaats en we mochten veertien konijntjes naar daar brengen, wat Joris daarna ook nog heeft gedaan.

We hebben de konijntjes een snelle check-up gegeven en de konijntjes met nog maar het minste mankementje hebben we zelf bijgehouden.

Ze zijn intussen allemaal te zien op de site!

 

———————————-

 

Gelukkig was er die dag nog een adoptie want we kunnen de opvang niet blijven volsteken. Het is niet omdat er een dame toevallig net een grote groep wou vormen dat we nu plaats op overschot hebben, helaas.

 

Mila was blijkbaar een hele leuke dame want ze was nog maar net beschikbaar en al direct geplaatst. Het klikte met haar vriendje en dus zijn ze richting konijnenparadijs vertrokken!

  

Zondag 27/02:

 

Zondag is Martijn, onze Vlaamse Reus, geadopteerd. Normaal gezien zou hij het weekend ervoor al opgehaald zijn maar toen kreeg hij net gas. Uitgerekend hem, want we hadden al een tijdje geen konijnen meer gehad met gas.

Hij is geplaatst bij Marieke, zij is in de zomer van 2010 geplaatst met Reus Flor, toen al geen jonge knaap meer en hij had al heel wat tegenslag achter de rug. De arme jongen heeft ernstige nierfalen gekregen en is daarna ingeslapen, hij heeft in ieder geval nog geweldige maanden beleefd.

 

Martijn en Marieke konden het heel goed met elkaar vinden maar dan is er toch een kleine strubbeling geweest die nu ook niet zo ernstig was dat er moest ingegrepen worden, daarna is alles weer terug bedaard en konden ze naar huis vertrekken!

 

 
 

Groetjes,

Eveline

Updates:

Ex-opvangertje Mimi en Ushi (welliswaar apart gehuisvest):

 
 
 

 
Ex-opvangertje Lissie en vriendje Henry:

 

Ex-opvangertje Ianne (nu Chérie) en vriendje Chouchou:

 

 

 

Ex-opvangertje Gitta en vriendje Otto:

 

Ex-opvangertje Gismo met vriendinnetje Lucy:

 
 

 

 

 

 

Ex-opvangertjes Mats en Silke:

 
 
Ex-opvangertjes Menno en Lena:

 
 

Ex-opvangertjes Ferre, Pim en Tilke en vriendinnetje Bloem:

 

 

 

 

Ex-opvangertjes Rafke, Dino, Daphne en Ilka:

 

 

 
 

 

 

 

 

 

 
Ex-opvangertjes Nilla en Lara:

 

 
 

Ex-opvangertje Nono en Taila:

 

 

Otto (hij is geplaatst bij zijn tijdelijk opvanggezin dus hij is in feite geen ex-opvangertje, zijn vriendinnetje Doortje staat niet op de foto):

 

Ex-opvangertjes Polleke, Miro, Inga en vriendinnetje Wabbertje:

 

 

 

Ex-opvangertjes Senne en Lara:

 

 

 

Alweer heel erg bedankt aan alle adoptanten die af en toe nieuws sturen met of zonder foto's, het is adembenemend om sommigen hun verhaal te horen. De twee konijntjes hierboven, Senne en Lara, hebben ondermeer een metamorfose ondergaan in hun nieuwe thuis, een bewijs dat ze eindelijk het échte konijnengeluk ervaren.

Wij hebben intussen nog updates ontvangen die nog niet te zien zijn in dit logje, die zullen binnenkort zeker verschijnen op de weblog maar ik ga mijn best doen om eerst een logje over februari te posten!

Vele groetjes,

Eveline

Wekelijks staat men hier met een transportbox in de hand, in het beste geval want een zak als vervoersmiddel is geen uitzondering, klaar om het afstandsformulier in te vullen over datgene dat ze deze keer hebben meegebracht.

Ze hebben in zichzelf al helemaal uitgedacht hoe de nieuwe thuis van hun dier(en) er moet uitzien en bovendien hoe ik hen moet verzorgen. Ik moet hen dat beloven want anders kunnen ze niet met een gerust hart vertrekken.
Ze zien het allemaal voor zich maar toch verwezenlijken ze het niet, ze zijn ervan overtuigd dat iemand anders het wel in hun plaats zal doen.

Ik meen nochtans dat de meesten er compleet naast zitten als het gaat over de basisbehoeften van een konijn en dat ik zelf wel zal inschatten wat hun dier nodig heeft. Want de ernstige urinebrand of het overgewicht of de ellenlange nagels bewijzen immers dat hun verzorging toch niet zo onfeilbaar was.
Tegenspreken mag ik echter niet want dan ben ik een betweter, een zaag of een onbeleefderik.

Wie het echter zelf beter weet en kan, heeft mij niet nodig denk ik dan. Maar dat is niet het probleem volgens hen, ze kunnen het wel maar hebben geen tijd. Iedereen weet echter dat je tijd moet maken en dat tijdsgebrek een gebrek is aan discipline. Dat kwartiertje of halfuurtje zal het niet maken, je maakt immers ook elke dag tijd om je tanden te poetsen, jezelf aan te kleden, te eten enzoverder.
Bovendien kan je op voorhand weten of je wel degelijk tijd hebt voor een dier dat je enkele maanden geleden kocht. Er zijn natuurlijk uitzonderingen maar die zijn eerder zeldzaam, ik denk dat ik dat ondertussen wel mag beweren.
Laat dus zitten wat je niet houden kan…

Dit klinkt als een regelrechte aanval op de mensen die hier hun dieren komen afstaan maar dat is het niet, het is eerder een roep om respect.

Want de mensen die mij verwijten dat ik een betweter ben, een geldwolf omdat ik potverdorie vijf euro afstandsgeld vraag, een onbeleefderik of een zure tante, die mogen twee keer nadenken. Altijd zal ik immers beleefd proberen zijn maar er zijn grenzen wanneer ook ik mijn geduld verlies. Als je eigen gedrag en houding te wensen overlaat en je mij daar bovenop ook nog eens een grof taalgebruik laat horen, dan zal ik verdedigen waarvoor ik elke dag werk.

Ik ben immers heus geen asiel begonnen om de mensen te plezieren, om wat sommige dieronvriendelijke zielen dus denken geef ik geen zier. De reden waarom je zoiets opricht is omdat je die dieren één voor één een nieuw leven wil schenken dat anderen hen niet hebben kunnen geven. Ik zou er nooit zoveel energie, tijd en geld in steken als ik niet zou geven om alle zieltjes die hier leven.

En ik ben geen mensenhater, geloof dat maar niet. Het is dankzij de mensen dat wij bestaan en dat elk dier een gouden mandje vindt. En wie bij Het Knabbelthuisje terecht komt zal daarvan geen spijt hebben.

Die paar rotte appels die mij dus de huid vol komen schelden zijn hier aan het foute adres, ik cijfer mij niet weg. En ik ben er zeker van dat een heleboel gelukkige snoetjes in onze opvang er net hetzelfde over denken, Het Knabbelthuisje is een oord van geluk en tweede kansen en niet van gezaag en geklaag!

 

Zaterdag 01/01:

 

2011 is goed begonnen want op 1 januari kregen we van Dany een grote donatie. Hij had 10 zakken bij van Aveve korrel 98, wat dus goed is voor 250kg hardvoer, bedankt Dany!

Zondag 02/01:

 

Zaterdag zijn Polleke, Miro, Inga en Wabbertje weer opgehaald. Ze hadden twee weekjes bij ons gewoond want Wabbertje kon haar plaats niet vinden in de groep sinds Inga erbij was gekomen en ik had hen proberen herkoppelen.

 

Toen de konijntjes opgehaald werden was alles prima onder de konijntjes maar Wabbertje was nog steeds bang van Inga, nochtans was Inga braaf.

Daarna hebben we eigenlijk nog enkele positieve mailtjes ontvangen, Wabbertje had geen schrik meer van Inga en daar hebben we mooie foto's van.

Net heb ik nog een mail gehad met minder goed nieuws want Wabbertje is uit het groepje gehaald en leeft naast hen. Ze heeft blijkbaar toch stress van het leven in het groepje met Inga en nu heeft ze weer rust.

 

Donderdag 06/01:

 

Donderdag kreeg ik plots telefoon want er stond iemand voor de deur en ik deed niet open. Er was geen afspraak gemaakt dus vroeg ik wat hij eigenlijk kwam doen, hij zei dat hij Stef kwam terugbrengen want zijn vriendinnetje was gestorven.

 

Ik was thuis en ben dan maar de deur gaan opendoen. Bij deze wil ik nog eens vermelden dat ik niet bepaald gelukkig ben als mensen zomaar zonder afspraak hier staan. Op die manier loopt alles in het honderd en toen Stef geadopteerd werd is ook duidelijk gezegd dat er een afspraak moet gemaakt worden, vanzelfsprekend geldt dat dan ook voor afstand!

 

Stef zijn vriendinnetje Nijntje was dus gestorven, ongeveer twee maanden nadat Stef geadopteerd was. De man wou zijn kinderen niet nog eens het verdriet aandoen van het verliezen van een diertje, en daarom brachten ze Stef. Toen ik vroeg of ze dan geen verdriet hadden om Stef antwoordde hij dat ze dat wel begrepen.

 

Met alle respect maar er zou beter eens gedacht worden aan hoe Stef zich voelde op dat moment. Hij was heus ook wel aan het treuren om zijn vriendinnetje en dan gooien ze hem weg als een stuk vuil.

 

Mensen verwijten mij soms dat ik streng ben wat betreft de adoptiegezinnen, ik vind dat ik blijkbaar niet streng genoeg kan zijn als je ziet wat er is gebeurd met Stef.

 

Ondertussen zoekt hij dus opnieuw naar een thuis, en liefst zo snel mogelijk want hij is eenzaam.

 

 

De dag is alleszins goed geëindigd want er zijn heel goede baasjes langsgeweest om een cavia te adopteren. Hun beertje lieten ze liever niet castreren en van mij mogen ze dan een ander beertje adopteren ipv een zeugje, op voorwaarde dat ze wél stappen ondernemen als de beertjes het niet met elkaar kunnen vinden, dan moet er castratie volgen.

 

Die mensen vonden dat prima en dus hebben ze Bob gekozen, een beertje van 3 jaar. De twee beertjes waren heel lief voor elkaar en zaten al direct samen hooi te knabbelen!

 

 

Vrijdag 07/01:

 

Vrijdag zijn muisjes Lola en Liesje vertrokken naar hun nieuwe thuis. Ze hebben een hele grote kooi met veel speeltjes gekregen en wij zijn blij dat ze zo snel een baasje hebben gevonden!

 

Hun papa Flup zoekt nog steeds een nieuwe thuis.

 

 

Zaterdag 08/01:

 

Zaterdag is eerst Gitta geadopteerd. Haar nieuwe vriendje kon het wel met haar vinden en dus konden de konijntjes al snel naar huis vertrekken, hun baasje is eveneens lid geworden, waarvoor heel veel dank!

 

 

————————————

 

Daarna is Lissie gekozen voor adoptie. Haar vriendje Henry was duidelijk geen gezelschap gewoon, dat zag ik al meteen toen ik ze bij elkaar zette in het rennetje. Ik had hun baasjes al gewaarschuwd dat Henry thuis wel wat achter Lissie zou lopen en dus moesten ze Henry er thuis pas na een half uurtje bij zetten zodat Lissie eerst wat zou kunnen verkennen en haar geur verspreiden.

 

Die dag ontving ik al een mailtje dat alles prima was. Er lagen wel wat plukjes haar maar verder was alles rustig.

 

Het mailtje dat ik de dag erna ontving was echter minder positief; Lissie was zo hard gebeten dat één van haar wondes genaaid moest worden. Ik heb hen gevraagd of ze zo snel mogelijk terug wouden komen met de konijntjes en aangezien ze heel graag Lissie wilden houden was ik blij dat ze akkoord gingen dat ik hen zou herkoppelen.

 

Op twee dagen tijd hebben ze elkaar dan uiteindelijk gevonden, met enkele trucjes is het helemaal in orde gekomen. Op een morgend vond ik ze dicht tegen elkaar aan, soezend met slaperige oogjes.

 

Ondertussen zijn ze weer thuis en heb ik al goed nieuws ontvangen, er is niet meer gebeten. Ze hebben in het begin wel weer wat aan dominantiebepaling gedaan maar dat is voorbij, hun geluk als liefdeskoppel kan beginnen!

 

 

 

Zondag 09/01:

 

Toen we zondagavond gingen kijken naar de vangkooien ontdekten we dat ze gesaboteerd waren.
Er stonden twee vangkooien op een pleintje hier in Beveren want daar liepen een aantal tamme en halftamme konijnen en ik hoef jullie niet te vertellen dat die daar nu eenmaal niet thuishoren. Al een vijftal konijntjes hadden we gevangen maar er liep nog steeds één wit konijntje rond dat we graag ook nog zouden vangen alvorens we de kooien zouden verwijderen.

 

Op zondag echter waren de platen die moeten dichtvallen verwijderd van beide kooien. Er zat in de kooien een papier van ons met een korte tekst met de uitleg waarom de kooien daar stonden en die was eruit genomen, duidelijk gelezen dus. Toch vond iemand het zo grappig om de kooien te saboteren.

 

Gelukkig hebben we in de struiken allevier de platen teruggevonden en is er dus eigenlijk geen schade!

 

Dinsdag 11/01:

 

Dinsdag hebben we een fout rechtgezet die we enkele maanden geleden maakten. Enzo, onze Vlaamse Reus, was immers niet zo gecastreerd als wij wel dachten, hij had immers gezorgd voor vijf nakomelingen.

 

Er moet dus een fout zijn gebeurd met de administratie én bij het plaatsen, want ik kijk de konijntjes die geplaatst worden steeds na en Enzo moet zijn balletjes ingetrokken hebben. Toen het nestje pasgeboren was en ik ging kijken of Enzo dan nog balletjes had, trok hij die zo hard in dat ik eerst dacht dat hij wel degelijk gecastreerd was.

 

Het had niet mogen gebeuren maar we hebben het geluk gehad dat de baasjes van Enzo het begrepen. Enzo is daarna direct gecastreerd en uiteraard zijn we de kleintjes gaan halen toen ze oud genoeg waren. Bij deze wil ik die mensen hartelijk bedanken, ze hebben heel goed gezorgd voor de kroost Vlaamse Reusjes en we zijn heel blij met hun begrip!

 

Dinsdag ben ik dus de kleintjes gaan halen en ondertussen zijn de rammetjes bijna klaar om gecastreerd te worden.

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 12/01:

 

Woensdag zijn er rond de middag twee konijntjes afgestaan. Silvie en Babette zijn twee jonge zusjes van augustus vorig jaar en zijn heel nieuwsgierig en leuk. Ze zijn zelfs intussen al geadopteerd maar daarover leer je meer in het logje van februari!

 

 

 

Daarna hebben er opnames plaatsgevonden voor De Stip. Helaas is mij dat niet helemaal goed bevallen. Ik wou graag een oproep voor adopties maar dat mocht niet, vrijwilligers was interessanter. Ze hadden mij zélf opgebeld en dan gaan ze nog kiezen wat ik moet vragen ook. Ze beloofden mij dat ze in de reportage duidelijk naar voren zouden laten komen dat we adoptiegezinnen zochten voor onze vele diertjes, maar daar heb ik niks van gemerkt. Ook heb ik verschillende keren bij de opnames uitleg gegeven over het houden van konijntjes en wat ons nu juist onderscheidt van een dierenwinkel of fokker: het castreren, inenten, koppelen, … maar dat vonden ze ook niet belangrijk genoeg, zo blijkt achteraf.

Ik had trouwens eveneens gevraagd om ook de nadruk te leggen op onze cavia's, chinchilla's, gerbils, hamsters, … maar enkel het eerste is aan bod gekomen.

 

Ze hebben mij bovendien niet verwittigd wanneer het uitgezonden zou worden terwijl dat uitdrukkelijk gezegd was geweest, daardoor heb ik dus de reportage niet om op de site te zetten.

 

Niet veel goeds dus maar ik hoop alleszins dat het heeft gezorgd voor wat reclame voor onze opvang.

 

——————————-

In de late namiddag is caviabeertje Ben naar zijn nieuwe thuis vertrokken. Hij is gekoppeld aan een ander beertje want de baasjes zagen een castratie niet helemaal zitten. Met cavia's staan we het toe dat twee beertjes bij elkaar worden geplaatst, maar dan moeten de baasjes wel bereid zijn ons onmiddellijk te verwittigen bij problemen en dan over te gaan op castratie.

 

Met deze twee beertjes verliep alles prima dus mochten ze samen naar hun caviapaleis!

Vrijdag 14/01:

 

Eind december hadden we een konijntje gevangen met de vangkooi. De adoptant van Mello, Seppe, Ilan en Imke ging ook regelmatig kijken naar de kooi en hij was het die Marcus vond. We hadden op dat moment geen quarantaineruimte vrij dus heeft hij Marcus meegenomen en bijgehouden tot vrijdag 14 januari, waarvoor ontzettend veel dank!

 

Marcus woont voorlopig op mijn kamer, ik probeer hem een beetje te socialiseren maar dat heeft nog maar weinig effect gehad. Marcus is nog steeds heel bang maar ik hoop dat hij binnen een bepaalde tijd toch geleerd heeft dat hij niet bang hoeft te zijn. Als hij op zijn gemak is en zich goed voelt bij zijn leven zal ik heel erg blij zijn.

 

 

Zaterdag 15/01:

 

Zaterdag was het de grote dag voor mijn konijntjes. Tot die dag had ik twee groepen: één van zes en één van tien. Zaterdag heb ik echter de rennen bij elkaar gevoegd zodat het één grote groep was en daar zijn Alina, Pepijn, Sep en Laïs nog eens aan toegevoegd, wat de groep op een totaal van twintig konijnen brengt.

 

Het is een drukte van jewelste als je binnenkomt met je eten maar het is te doen. Ze zitten met veel op een niet zo grote oppervlakte maar ze komen overeen en het belangrijkste is dat sommige konijntjes nu een veel mooier leven hebben dan ze anders zouden hebben gehad. Sommige konijntjes zouden immers waarschijnlijk nog steeds niet geplaatst zijn en sommigen zouden misschien zelfs hun dagen hebben moeten slijten in een hokje, de kans dat Sep en Laïs dat te wachten stond was al vrij groot wegens hun leeftijd.

 

Het is ook een heel vervuilende boel allemaal, er moet heel dikwijls gekuisd worden maar dat nemen we er allemaal bij!

 
 

 

 

 
 

 

 

 

Zondag 16/01:

 

Zondag is zeugje Annie geadopteerd. Zij is gekoppeld aan een flinke beer en daarna zijn ze naar hun woonst vertrokken. Hun bazinnetje had nog plannen om die uit te breiden dus dit pasgehuwde stel zal zich niet vervelen!

 

 

 

Woensdag 19/01:

 

Woensdag is een groepje teruggebracht dat intussen al anderhalf jaar geleden was geplaatst. De ene voedster was de andere beginnen bijten met het resultaat dat Belle een rug had vol wondjes.

 

Na vijf dagen zijn ze terug naar huis gegaan. Ze waren vrij makkelijk en snel herkoppeld maar ik hou ze graag lang genoeg bij zodat ik zeker weet dat ze braaf zullen zijn. Nu ja, zeker weet je dat natuurlijk nooit en het is toch altijd afwachten tot ik een mail of telefoon krijg met nieuws.

 

Met deze groep is alles in ieder geval gegaan zoals ik hoopte want iedereen heeft weer zijn plaatsje in de groep en Belle is niet meer gebeten en is niet meer bang!

 

 

Zaterdag 22/01:

 

Zaterdag zijn er alweer 30 konijntjes ingeënt. Met alle nestjes die we op korte tijd hebben binnengekregen zit je toch snel aan dat aantal…

 

—————————

Daarna kwamen mensen hun konijntje weer ophalen. Hij was via ons gecastreerd en twee weken later kwamen ze terug naar de opvang om deze keer met twee konijntjes terug te keren. Edit werd gekozen en beide konijntjes konden zich wel vinden met die keuze.

Weer een gelukkig stel dat richting huiswaarts kon vertrekken!

 

 

Na de middag werden er twee konijntjes gebracht. De man die hen bracht was hen gaan halen bij hun baasjes want die wilden blijkbaar niet tot hier rijden. Afstandsgeld wilden ze eveneens niet betalen en toen ik de konijnen zag wist ik genoeg.

 

Van dierenmishandeling gesproken: de twee konijntjes zijn zo dik dat ze elk moment kunnen doodvallen. Sommige mensen hebben geen idee wat ze hun dieren aandoen en wat voor risico's het inhoudt, nou ja, het leven dat ze daar hadden zou je waarschijnlijk niet lang willen volhouden, want ze zaten daar volgens die man in hun eigen stront.

 

Als er mensen zijn die dit lezen en zelf of bij kennissen konijnen of knaagdieren hebben zitten die op welke wijze dan ook, fysiek of geestelijk, mishandeld worden, verzorg ze dan fastoenslijk of breng ze naar hier…

 

 

 

 
 

Als laatste die dag zijn de adoptanten van Jenske langsgeweest want zijn vriendinnetje was gestorven. Aube was de uitverkorene en beide konijntjes waren braaf in het koppelrennetje.

Thuis hebben ze de gekste binkies gemaakt en ze zijn dus even heel gelukkig geweest maar op 31 januari heb ik telefoon gekregen dat Jenske die dag overleden is.

 

Intussen heeft Aube een nieuw vriendje gekregen maar ook daarover lezen jullie meer in het volgende logje.

 

 

Zondag 23/01:

 

Zondag zijn de adoptanten van Jonas langsgeweest. Jonas was ontsnapt en na tevergeefse pogingen om hem terug te vinden was het tijd dat Lore weer een vriendje kreeg want ze was duidelijk aan het treuren.

 

Noë is gekozen omdat hij al zo lang in de opvang verbleef, ik heb nooit geweten waarom hij hier nog steeds was. Lore heeft nu weer een vriendje en kan weer gelukkig zijn en Noë eindelijk ook.

 

Het doet steeds raar als ex-opvangertjes er niet meer zijn. Jenske en Jonas op korte tijd, ik herinner het mij allemaal nog: hun binnenkomst, hoe ik hen verzorgd heb, hun plaatsing… Het doet altijd pijn een diertje te moeten verliezen.

 

 

Daarna zijn er vijf konijntjes afgestaan. Ze waren afkomstig van een ongewenst nestje, hun bazinnetje had immers twee vrouwtjes gekregen van een kennis maar die had niet goed gekeken. Bij deze is die kennis hartelijk bedankt om zélf te fokken (misschien niet bewust) en daarna niet even langs de dierenarts te gaan en zo ons alwéér op te zadelen met een ongewenst nestje.

 

Ongewenst kan je ze eigenlijk niet noemen want wij verzorgen ze met graagte en ze zijn stuk voor stuk heel sociaal met mensen. De ene wordt al wat grager gewreven dan de andere en staan dan ook echt te bedelen om geaaid te worden, maar allemaal hebben ze het wel graag.

 

Binnenkort zijn ze beschikbaar en kunnen ze elk op zoek naar een warm nest!

 

 

 

 

 

 

Ook hier hebben we een diertje moeten afgeven want 's avonds vond ik Tara levensloos terug in haar kooi. Ik vond het al heel erg vreemd dat ze niet stond te bedelen en schrok eigenlijk niet toen ik haar zag liggen. Ik vond al dat ze er een goede week daarvoor oud uit begon te zien. Ouderdomsverschijnselen zoals je die ook ziet bij een hamster.

 

Ik had haar graag begin februari proberen koppelen aan mijn eigen gerbilmeisjes, ik vond haar zo leuk. Tara was kort bij ons maar ik kende haar al heel goed. Ze was zo vreugdevol en lief, de tamste gerbil die hier al is geweest. Ik mis haar kopje nog steeds als ik mijn kamer binnenkom.

 

 

Woensdag 26/01:

 

Woensdag is ex-opvangertje Daphne gesteriliseerd en Bart, Koen, Tuur, Martijn en Donald zijn gecastreerd. Maar bij Martijn was het net iets moeilijker want zoals hierboven al vermeld moest één balletje in zijn buikje worden gezocht.

 

Voor de rest is alles wel prima verlopen!

 

Bij het ophalen van de konijntjes heb ik Magalie achtergelaten bij de dierenarts want net zoals bij broertje Martijn had ook zij een probleem: een vreselijke abces die nog steeds regelmatig uitgekuist moet worden.

 

—————————–

 

's Avonds kwamen er mensen langs met hun konijntje Franske want ze zochten gezelschap voor hen. Aanvankelijk zagen ze een albinokonijntje niet zitten maar uiteindelijk kozen ze toch voor Katootje, een heel lief en braaf meisje. Aangezien het al avond was en hun baasjes een beetje schrik hadden dat de konijntjes niet direct overeen zouden komen lieten ze Franske hier achter zodat wij konden koppelen.

 

Dat is trouwens nooit een probleem, iedereen die liever heeft dat de koppeling hier plaatsvindt mag daar zeker voor opteren.

 

De tandjes van Frans leken mij echter niet helemaal in orde en aangezien hij hier toch was mocht alles via onze dierenarts gebeuren. Uiteindelijk bleek hij ook haken op zijn kiezen te hebben en dat is allemaal operatief in orde gebracht.

 

Enkele dagen nadien is het koppel dan vertrokken naar hun thuisje, ze wonen binnen en krijgen alle aandacht die ze verdienen!

 

 

Donderdag 27/01:

 

Donderdag kwam Melissa weer helpen met het kuisen van de hokjes en het knippen van de konijntjes. Ze had haar twee logés bij; Fran en Reintje hadden een maand op haar kamer gewoond om hen wat te socialiseren. Fran was enigszins verbeterd maar Reintje is nog steeds verschrikkelijk bang. We gaan haar misschien koppelen aan een heel sociaal ex-rammetje.

 

Ook had ze haar eigen vier konijntjes bij aangezien Melissa twee maanden in het buitenland verblijft. Het waren twee koppeltjes maar wij hebben hen aan elkaar gekoppeld zodat ze een groepje van vier vormen en bij de thuiskomst van Melissa krijgen ze een extra grote ren!

 

Zaterdag 29/01:

 

Om te beginnen zijn Miffi en Jopke zaterdag teruggebracht. Hun baasjes vonden dat de kosten te hard begonnen te wegen en ze hadden te weinig tijd om hen te verzorgen. Om eerlijk te zijn waren Jopke en Miffi er wel erg aan toe, nog erger dan ik dacht, zo bleek bij de dierenarts. Beiden hadden ze olifantstanden in een ver stadium. De tanden waren bij beide konijntjes al rot en de kiezen stonden vol met haken. Onze dierenarts heeft meer dan drie uur werk aan hen gehad en het tandvlees van Miffi moest zelfs opengesneden en genaaid worden. Eén van haar tandwortels was immers beginnen woekeren en kon er onmogelijk worden uitgehaald zonder te snijden.

 

Jopke heeft ook last van snot, we hopen dat dat binnenkort helemaal is opgelost.

 

Beide konijntjes moeten nog even herstellen en ik wil ook zeker zijn dat de tanden niet terugkomen. Bij rotte tanden heb je immers veel kans dat de wortels niet volledig verwijderd zijn en dat er dus stukken tand weer beginnen groeien. Jopke is ook een beetje aan de magere kant dus hij moet ook nog een beetje aansterken.

 

Beide konijntjes zijn wel heel lief en houden heel veel van elkaar. Binnenkort zijn ze op zoek naar een baasje dat met plezier hun groentjes fijn snijdt en hen beiden een mooi leventje geeft!

 

 

 

Daarna is Wimpie geadopteerd. Hij is bij Lilu gaan wonen, een voedstertje van zes jaar, want zij was haar partnertje verloren.

Het ging hier heel goed in het rennetje en dus mochten de konijntjes naar huis vetrekken, naar hun konijnen paradijs!

 

 

Zondag 30/01:

 

Zondag is eerst een konijntje afgestaan. Mila is een zwart hangoorkonijntje en is heel levendig en nieuwsgierig. Ze moet nog steeds een beetje leren om groentjes te eten maar het begint al aardig te lukken. Na haar inenting kan ze op zoek naar een leuke ex-ram om haar leven mee te delen!

 

 

Hij was al even besproken en zondag was het dan zover: Kasper mocht vertrekken naar zijn nieuwe thuis. Hij is samen met vriendinnetje Snuffie in een mooie grote ren gaan wonen waar hij naar hartenlust kan spelen!

 

 

Maandag 31/01:

 

Maandag zijn Bloem en Ferre teruggebracht. Niet om hen af te staan maar om twee konijntjes te kiezen die aan hen gekoppeld mogen worden. Wout en Gitte waren de gelukkigen maar Gitte heeft het voor Wout verpest. Zodra ik de vier konijntjes bij elkaar had gezet begon ze immers de andere drie te terroriseren, terwijl Wout heel lief was. Het was zo erg dat ik Gitte eruit moest halen, het is niet verstandig om zulk een risico te nemen en hen te koppelen. Zelfs als het zou gelukt zijn, dan was het bij thuiskomst misschien weer een gevecht en dat is niet de bedoeling.

 

De baasjes van Bloem en Ferre hadden Pim en Tilke aangeduid in geval dat het met Wout en Gitte niet zou lukken dus heb ik hen vier samen gezet. Dat ging al direct een stuk beter en dus mocht het viertal na enkele dagen naar huis vetrekken.

 

Thuis is alles prima verlopen, Pim en Tilke zijn zelfs al vrij goed zindelijk. Ze eten en spelen samen en zijn alle vier gelukkig dus koppeling geslaagd!

 

———————————

's Avonds zijn Nijntje, Siebe, Gijs, Yamine, Merel, Lore en Yana teruggebracht om hen weer te herkoppelen. Sinds Kor gestorven is, was er weer ruzie in het huishouden.

Na enkele dagen hier zijn de konijntjes weer naar huis vertrokken en alles lijkt nu weer bij het oude te zijn. Hopelijk blijft dat zo en kunnen de konijntjes nu in vrede blijven leven!

 

Groetjes,

Eveline

Vrijdag 03/12:

 

Vrijdag is er een groepje van acht konijntjes langsgebracht. De meeste konijntjes waren bij ons geadopteerd en bijgevolg hadden wij ze dus ook gekoppeld maar na enkele maanden was het weer fout gegaan. Eén konijntje viel immers helemaal uit de boot en had al heel wat bijtwonden daaraan overgehouden.

 

Wij hebben de konijntjes gedurende twee weken hier gehouden en ze zijn met succes herkoppeld. Kor zijn oogje was er wel erger aan toe; door een bijtwond aan zijn oog had hij een abces gekregen. Dat abces zat onder zijn ooglid en was bijna niet schoon te maken en het oog is dan uiteindelijk weggenomen.

Een goede week later is Kor echter gestorven. Hij had geen last in de groep of van zijn oog maar was wel wat vermagerd. We weten niet waaraan hij juist gestorven is.

 

Met het groepje gaat het nog steeds goed, voorlopig hoeft er geen achtste konijntje bij te komen.

Zaterdag 04/12:

Zaterdag is er een gevonden konijntje gebracht. Hij had een tuigje om dat afgebroken/afgeknabbeld was.

Hij was al heel vuil maar had voor de rest niks, ik denk dat hij toch al even rondliep.

Donald is een heel nieuwsgierig en grappig konijntje. Hij is intussen al gecastreerd en kan dus vertrekken naar zijn nieuwe thuis!

 

 

Zondag 05/12:

Zondag zijn Loui en Myrthe opgehaald. Loui was via ons gecastreerd en daarna aan Myrthe gekoppeld. Vermits Myrthe gesteriliseerd was hoefde Loui immers geen twee weken meer te wachten om aan Myrthe gekoppeld te kunnen worden.

De konijntjes wonen in een enorme tuin en moeten enkel 's nachts in hun hok. Een echt paradijs!

 

Vrijdag 10/12:

Vrijdag is Nicolas geadopteerd. Zijn baasje was op slag verliefd op hem en moest niet lang nadenken over haar keuze. Niet alleen het baasje maar ook zijn vriendinnetje was blij met Nicolas, ze vormen een mooi koppeltje!

———————————–

Ook is er die dag een konijntje gebracht. Franky, onze inspecteur, bracht het konijntje.
De mensen bij wie hij het haalde wilden hem afstaan omdat de kinderen er niet meer naar om keken.

Frei is een kleurdwergje met een grijze hollandertekening, een heel mooi konijntje maar veel te dik. Van zijn plakpoep is hij ondertussen verlost maar er zijn nog steeds heel wat grammetjes die hij moet verliezen alvorens hij weer in vorm is.

Hij heeft ondertussen wel al goed leren eten, dat was ook een werk van lange adem!

 
 

Zaterdag 11/12:

Zaterdag zijn Alfred en Ines geadopteerd. Het gezin dat langskwam was weg van Alfred omdat hij zo lief en nieuwsgierig was en Ines was een geschikt meisje voor hem.

Samen wonen ze in een garage en mogen ze ook in de tuin rondlopen, plaats genoeg!

————————————

Ook is die dag Klaas geadopteerd. We hebben van zijn baasje al gehoord dat ze hij thuis heel goed overeenkomt met zijn vriendinnetje, ze doen alles samen. Daar doen we het voor!

————————————-

Tenslotte is die dag konijntje Tine afgestaan. Tine is een Pooltje van vijf jaartjes oud. Ze heeft een gebroken teentje, de dierenarts had gezegd dat het een gekneusd pootje was en dat het wel overging, maar haar teen staan in de compleet tegenovergestelde richting. Ze heeft er geen last van dus er wordt niks aan haar teentje gedaan.

Tine is een heel lieve meid en hoopt dat ze snel verhuizen mag naar het kasteel van haar droomprins!

 
 

Dinsdag 14/12:

Dinsdag is Katja langsgeweest met “een lading” diertjes. Ze had een cavia bij die uit een dierenwinkel kwam. Volgens het meisje van die winkel had die cavia een heel groot probleem met zijn oog, het oog zou bijna weg zijn er eruit moeten gehaald worden.

Toen het cavia'tje werd gebracht bleek dat er helemaal geen groot probleem is met zijn oog. Hij ziet er niet uit maar hij heeft er helemaal geen last van. Het traant ook helemaal niet dus er hoeft niks aan gedaan te worden.

Er waren ook twee konijntjes bij. Aube is een konijntje dat met de vangkooi gevangen is in een park in Gent. Ze is een heel lieve meid en eigenlijk helemaal niet bang meer, in het begin was ze wat wantrouwig tegenover mij.

Katootje is opgehaald in een VOC, haar zusje was doodgebeten door de honden van de vorige eigenaars en toen hadden ze schrik dat Katootje hetzelfde lot te wachten stond. Katootje is een Pootje en eveneens een hele lieve meid.

Tenslotte waren er nog negen muisjes bij. De papa met zijn acht jonkies. In een dierenwinkel was immers papa muis bij de meisjes geraakt door een fout van de fokker bij het sexen waardoor zowat alle muisjes zwanger waren.

Van de muisjes hebben echter maar twee muisjes + papa muis het overleefd. Zes muisjes lagen niet veel daarna plots dood, geen idee wat er gebeurd is. Waarschijnlijk komt het deels door de verandering, vervoer, overschakeling op ander eten, … we zullen het niet weten.

Met de andere muisjes gaat het nog steeds goed, de twee dochtertjes zijn zelfs intussen geplaatst.

 
 

 

 

 

 

 
 

Vrijdag 17/12:

Vrijdag is er een nest van acht konijntjes gebracht samen met mama en papa konijn. Ik wilde die nest nochtans niet aannemen want ze waren nog te jong, en uit ervaring weet ik dat de kans op coccidiose dan nog zeer groot is. Aangezien coccidiose wel degelijk ernstig en uiterst dodelijk is moest die dame ze dus nog bijhouden van mij tot ze oud genoeg waren.

Ze wilde dat echter niet maar ik hield het been stijf. Daarna werd ik gecontacteerd voor evenveel konijntjes maar deze keer was de nest wel al over de tien weken. Het was duidelijk dat ze het op die manier nog eens probeerden maar ik wilde de nest nog niet aannemen.

Toen ermee gedreigd werd dat ze de konijntjes zou uitzetten kon ik niet anders meer en heb ik ze dus die vrijdag laten komen.

Twee van de konijntjes zijn na enkele dagen bezweken aan coccidiose, hoewel ik mijn best had gedaan om dat te voorkomen. Eén van de konijntjes heeft ervoor moeten vechten want hij had ook coccidiose maar hij is tijdig behandeld geweest daarvoor en is nu weer gezond.

De laatste maanden kan ik me bij zo'n situaties nog maar moeilijk inhouden als het om de mensen gaat, het is soms moeilijk om vriendelijk te blijven. Ik kan in ieder geval geen respect opbrengen voor zulk een mentaliteit, voor mij is de dame die de konijntjes te vroeg bracht helemaal schuldig aan de sterfte van twee jonge, energieke konijntjes.

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Zondag 18/12:

Zondag is eerst Warre geadopteerd. De mensen die voor hem kwamen schrokken zich een bult toen ik een afstandsformulier aan het invullen was voor hun konijn, de mensen voor afstand moesten immers eerst komen maar die waren blijkbaar te laat en de mensen voor adoptie te vroeg, waardoor ik mij vergist had.

Het misverstand was gelukkig tijdig opgelost en de mensen konden er wel mee lachen.

Wiesje is dan bij Warre in het rennetje gezet en dat ging goed. Ook thuis gaat alles prima want we hebben al een mailtje gehad met goed nieuws en een mooie foto!

 

 

Daarna is er nog een konijntje afgestaan, een mooi hangoortje. Gerry is afgestaan wegens tijdsgebrek.

Hij is heel lief en intussen al gecastreerd, hij kan dus op zoek naar een leuke meid!

 
 

Als laatste die dag kwamen er mensen langs om een vierde konijntje uit te zoeken. Bieke was immers ingeslapen door nierfalen en nu was het groepje niet meer compleet. Zita was de uitverkorene en dat leek allemaal heel goed te gaan. Ook thuis gaat het prima want hun baasje heeft al een heel enthousiaste mail gestuurd!

 

Zondag 19/12:

Zondag is Christof geadopteerd. Hij was al een keertje geadopteerd maar toen lukte het thuis uiteindelijk niet maar deze keer is het goed gegaan. Christof en zijn vriendinnetje kunnen het prima vinden met elkaar, we hebben al foto's ontvangen die we jullie zeker niet onthouden!

 
 

Donderdag 23/12:

 

Donderdag is er een cavia gebracht. De dame stond het beertje af omdat hij het niet kon vinden met haar eigen beertje. Haar beertje is blijkbaar dominant en ik denk dat ik haar heb kunnen overtuigen om het beertje te laten castreren en te koppelen aan een zeugje. Er leefde een konijntje bij haar cavia, hopelijk laat ze die ook castreren en zoekt ze voor hem dan ook een vriendinnetje. Het verblijf was in ieder geval prima in orde want er was mogelijkheid om hen van elkaar te scheiden (voor de cavia was er een aparte ruimte waar het konijn niet kon komen) en het was héél ruim.

Bart wordt zo snel mogelijk gecastreerd zodat deze mooie jongen ook op zoek kan naar een leuke meid!

 
 

Vrijdag 24/11:

Vrijdag is een adoptante van ons langsgeweest die in een VOC in haar buurt vrijwilligerswerk doet. Daar nemen ze soms konijnen en knaagdieren aan en die diertjes bracht ze naar ons.

Ze had vijf jonge cavia's bij waaronder twee beertjes en drie zeugjes. De beertjes Koen en Teun moeten noeg gecastreerd worden, de zeugjes Tiny, Petra en Kimderbley zijn reeds beschikbaar.

Ook had ze een konijntje bij van waarschijnlijk zo'n vier maandjes oud. Zijn balletjes zijn intussen ingedaald dus Guido kan binnenkort naar de dierenarts!

En als laatste had ze Tara bij, een vrouwelijke gerbil. Een heel nieuwsgierige meid die mogelijk te koppelen is aan één of meerdere meisjesgerbils.

 

 

 

 

 

 

 

 

Maandag 27/12:

Maandag is er ook nog een konijntje afgestaan. Zijn baasje heeft hem afgestaan omdat hij haar cavia's had doodgebeten. Ik wou haar uitleggen dat het waarschijnlijk iets anders geweest was, dat de cavia's waarschijnlijk pas uit de dierenwinkel kwamen en dus nog heel jong waren en dan in het verblijf van het konijn waren gezet waardoor het konijn natuurlijk zich territoriaal is gaan gedragen, het is trouwens een puber dus dat maakt hem nog eens extra hevig.

Ze onderbrak mij geërgerd want haar dierenarts had dat gezegd.

Haar konijn had gele keutels, heb ik nog nooit meegemaakt. De dag erna had hij alweer normale keutels, vermoedelijk door het hooi (dat hij dan waarschijnlijk vroeger niet kreeg).

Ik was eveneens een kwade tante, want ik was niet vriendelijk genoeg. Nu moet je weten dat ik zo'n tien telefoons heb gehad, twee afspraken waarop ze niet kwam opdagen en alles moest ik meerdere keren uitleggen, je zou voor minder simpel worden.

Arnold is in ieder geval een schat en heeft mij stiekem laten weten dat hij helemaal niemand heeft doodgebeten en dat hij eveneens heel braaf zal zijn als hij met een vriendinnetje mag gaan samenwonen.

 

Groetjes,

Eveline

 

Ex-opvangertje Benjamin en vriendinnetje Dropje:

 
 

 
 

Ex-opvangertje Christof en vriendinnetje Nijnie:

 

 

Ex-opvangertjes Daan, Kiaro, Astrid en Zita:

 

 
 

Ex-opvangertje Frederick en vriendinnetje Pingi:

 
 

 

 

 
 

Ex-opvangertje Giel met vriendinnetje Indy:

 

 

 

 

Ex-opvangertje Klaas en vriendinnetje Vlok:

 
 

Ex-opvangertjes Menno en Lena:

 

 

 

 
 

Ex-opvangertjes Polleke, Miro, Inga en vriendinnetje Wabbertje:

 

 

 

Ex-opvangertjes Rafke, Dino, Daphne en Ilka:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Ex-opvangertjes Vigo en Romy:

 

 

 

Ex-opvangertje Warre en vriendinnetje Wiesje:

 

Ex-opvangertjes Gijs, Siebe, Yasmien, Merel, Lore, Yana en vriendje Nijntje:

 

 

 

 
 

Vele groetjes,

Eveline